Եվ Նա իր հետ վերցրեց Պետրոսին, Հակոբոսին ու Հովհաննեսին։ Սկսեց տխրել ու տագնապել։
Քրիստոսը Իր հետ վերցնում է Պետրոսին, Հակոբոսին և Հովհաննեսին՝ այն երեք աշակերտներին, որոնք նախկինում տեսել էին Նրա աստվածային փառքի հայտնությունը լեռան վրա՝ Պայծառակերպության ժամանակ ։ Այժմ նրանք կանչվում են տեսնելու Նրա խոնարհ տրտմությունը Գեթսեմանիում։ Սա ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի փառքը և չարչարանքը անբաժան են Նրա փրկագործական ճանապարհի մեջ։ «Սկսեց տխրել ու տագնապել» խոսքերը բացահայտում են Նրա իրական մարդկային բնությունը․ Նա ոչ թե ձևականորեն, այլ ճշմարտապես մտավ մարդկային ցավի, վշտի և ներքին ծանր պայքարի մեջ։ Նրա տրտմությունը վախկոտություն չէր, այլ մեղքի բեռի, Աստծո արդար դատաստանի և մոտեցող խաչի ծանրության խոր գիտակցում։ Այստեղ հավատացյալը տեսնում է Փրկչին, Ով ոչ միայն մարմնով պիտի չարչարվեր, այլ նաև հոգով պիտի կրեր մեր փրկության ծանրությունը։ Քրիստոսի տրտմությունը մեր մխիթարության աղբյուրն է, որովհետև Նա իսկապես մտավ մարդկային ցավի խորքերը և կարեկից է մեր տկարություններին։