Իսկ Պետրոսն ավելի ու ավելի էր պնդում և ասում էր. «Եթե պետք լինի Քեզ հետ մեռնել, Քեզ չեմ ուրանա»։ Եվ բոլորն էլ նույնն էին ասում։
Պետրոսը ավելի ուժեղ է պնդում իր հավատարմությունը և մյուս աշակերտներն էլ նույնն են ասում։ Նրանց խոսքերը անկեղծ էին, բայց նրանք դեռ չէին հասկանում փորձության ուժը և իրենց սրտի տկարությունը։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ բարի մտադրությունը առանց աղոթքի և Աստծո շնորհի բավարար չէ։ Շատ հեշտ է խոստանալ հավատարմություն հանգիստ ժամին, բայց դժվար է կանգուն մնալ վտանգի պահին։ Տերը թույլ կտա, որ նրանք ճանաչեն իրենց տկարությունը, որպեսզի հետագայում իրենց ծառայությունը հիմնվի ոչ թե ինքնավստահության, այլ շնորհի վրա։