Բայց ասում էին. «Ո՛չ տոնի ժամանակ, գուցե ժողովրդի մեջ խռովություն լինի»։
Նրանց խոսքը ցույց է տալիս, որ նրանք վախենում էին ոչ թե Աստծուց, այլ ժողովրդից։ Նրանք չէին հարցնում, թե արդյոք իրենց գործը արդար է Աստծո առաջ, այլ միայն մտածում էին, թե ինչպես խուսափեն հասարակական խռովությունից։ Սա բացահայտում է կեղծ բարեպաշտության բնույթը․ այն կարող է շատ զգույշ լինել արտաքին հետևանքների հանդեպ, բայց ամբողջովին կույր՝ մեղքի ծանրության հանդեպ։ Սակայն նրանք կարծում էին, թե կարող են որոշել ժամանակը, մինչդեռ իրականում Քրիստոսի մահը կատարվելու էր Աստծո սահմանած ժամին՝ հենց Զատիկի ժամանակ, որպեսզի երևա, որ Նա է Աստծո Գառը, Ով վերցնում է աշխարհի մեղքը։