Քրիստոսը օրհներգությամբ է գնում դեպի չարչարանքները։ Սա խորապես հուզիչ է․ Նա գիտի խաչի սոսկալի ծանրությունը, բայց Նրա շուրթերին փառաբանություն կա։ Զատկական օրհներգերը հիշեցնում էին Աստծո փրկությունը, իսկ այժմ ճշմարիտ Փրկիչը օրհներգելով գնում է կատարելու վերջնական փրկագործությունը։ Սա ցույց է տալիս, որ Հոր կամքին լիովին հանձնված սիրտը կարող է փառաբանել Աստծուն նույնիսկ տառապանքի շեմին։ Ձիթենյաց լեռը դառնում է այն վայրը, որտեղ օրհներգությունից հետո սկսվելու է Գեթսեմանիի ծանր հոգևոր պայքարը։