Երկու օր հետո Զատկի և Բաղարջակերաց տոնն էր։ Քահանայապետներն ու դպիրները հնար էին փնտրում, թե ինչպես Նրան խորամանկությամբ բռնեն և սպանեն։
Այս համարը բացում է Քրիստոսի չարչարանքների վերջին ընթացքը։ Զատիկը հիշեցնում էր Իսրայելի ազատագրությունը Եգիպտոսից և զոհաբերված գառան արյամբ մահվանից ազատվելը (Ելք 12:3–14)։ Հենց այդ օրերին էր մոտենում ճշմարիտ Զատկական Գառան՝ Հիսուս Քրիստոսի զոհաբերությունը, որով պիտի կատարվեր ոչ միայն Իսրայելի հին ազատագրության հիշատակը, այլև մեղքից փրկության մեծ խորհուրդը (Ա Կորնթացիս 5:7)։ Քահանայապետներն ու դպիրները, որոնք պետք է առաջնորդեին ժողովրդին դեպի Աստծո ճշմարտությունը, այժմ խորամանկությամբ փնտրում էին Աստծո Որդուն բռնելու և սպանելու ճանապարհը։ Սա ցույց է տալիս կրոնական պաշտոնի սարսափելի այլասերումը, երբ սիրտը կորցնում է Աստծո երկյուղը։ Նրանք գործում էին գաղտնի և չար մտադրությամբ, սակայն Աստծո նախախնամության մեջ նույնիսկ նրանց չարությունը ծառայելու էր փրկության խորհրդի կատարմանը (Գործք 2:23)։