Նրանք սկսեցին տրտմել և մեկը մյուսի հետևից հարցնել Նրան. «Մի՞թե ես եմ»։
Աշակերտների տրտմությունը ցույց է տալիս, որ նրանք ընդունեցին Տիրոջ խոսքի լրջությունը։ Նրանց հարցը՝ «Մի՞թե ես եմ», արտահայտում է խղճի սարսափ և ինքնաքննություն։ Ճշմարիտ աշակերտը, լսելով մեղքի վտանգի մասին, նախ իրեն է քննում, ոչ թե ուրիշին մեղադրում։ Սա կարևոր հոգևոր դաս է․ մարդը չպետք է ինքնավստահությամբ կարծի, թե անկման վտանգը իրեն չի վերաբերում։ Թեև Հուդայի մեղքը առանձնահատուկ էր, աշակերտների հարցը ցույց է տալիս, որ նրանք զգացին մարդկային սրտի տկարությունը։ Տիրոջ խոսքի առաջ ամեն մարդ պետք է խոնարհվի և ասի՝ պահի՛ր ինձ, Տե՛ր։