Ո՛ր տունը մտնի, այդ տան տիրոջը կասեք. “Վարդապետն ասում է՝ որտե՞ղ է այն օթևանը, որտեղ իմ աշակերտների հետ պիտի ուտեմ զատկական ընթրիքը”։
Այս խոսքը բացահայտում է Քրիստոսի իշխանությունն ու նախախնամական գիտությունը։ Նա, Ով աշխարհում տեղ չուներ գլուխը դնելու, այստեղ տնօրինում է վերջին Զատկի ընթրիքի վայրը և խոսում է որպես Տեր, Ում համար ամեն բան պատրաստվում է Աստծո ծրագրի համաձայն։ Տանտիրոջ տունը պետք է դառնար Տիրոջ և Նրա աշակերտների հավաքվելու վայրը, ինչը հիշեցնում է, որ մեր տները, ունեցվածքը և հնարավորությունները իրականում Աստծուն են պատկանում և պետք է բաց լինեն Նրա ծառայության համար։ Այդ օթևանը լինելու էր ոչ միայն Զատկի ընթրիքի տեղը, այլև Նոր Ուխտի խորհրդի սրբազան վայրը, որտեղ Քրիստոսն Իր աշակերտներին պիտի տար Իր մահվան հիշատակը և հոգևոր կերակուրը։