Ապա Հուդա Իսկարիովտացին՝ տասներկուսից մեկը, գնաց քահանայապետների մոտ, որպեսզի Հիսուսին մատնի նրանց։
Կնոջ սիրո պայծառ օրինակին անմիջապես հաջորդում է Հուդայի խավարամիտ դավաճանական քայլը։ «Տասներկուսից մեկը» արտահայտությունը ծանրացնում է մեղքը․ նա օտար չէր, այլ ընտրյալ աշակերտների մեջ գտնվողը, ով լսել էր Քրիստոսի խոսքերը և տեսել Նրա հրաշքները։ Նրա գնալը քահանայապետների մոտ ցույց է տալիս գիտակցված որոշում։ Սա զգուշացնում է, որ արտաքին մոտիկությունը Քրիստոսին ինքնին չի փրկում, եթե սիրտը մնում է անկենդան և ագահության իշխանության տակ։ Հուդան, կնոջ սիրով նվիրական գործը տեսնելուց հետո, գնում է դավաճանելու և դրանով իսկ երևում է, թե որքան տարբեր կարող են լինել մարդկանց արձագանքները նույն Քրիստոսի հանդեպ։