Հիսուսը նրան պատասխան տվեց և ասաց. «Տեսնո՞ւմ ես այդ բոլոր շինությունները. ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ այդտեղ քարը քարի վրա չպիտի թողնվի, ամբողջը պիտի քանդվի»։
Տիրոջ պատասխանը ցնցող էր, որովհետև Նա խոսում էր այն տաճարի մասին, որը մարդկանց աչքում անսասան էր թվում։ «Քարը քարի վրա չպիտի թողնվի» խոսքը կանխասում էր Երուսաղեմի և տաճարի կործանումը, որը կատարվեց հռոմեական զորքերի միջոցով։ Սակայն այս կանխասումը միայն պատմական իրադարձության հայտարարություն չէր․ այն նաև աստվածային դատաստանի խոսք էր այն կրոնի դեմ, որը արտաքին ձևը պահել էր, բայց մերժել էր Աստծո Որդուն։ Տաճարը Աստծո ներկայության նշան էր, բայց երբ ժողովուրդը մերժեց Նրան, Ով տաճարից մեծ է, դատաստանը դարձավ անխուսափելի։ Այս խոսքը մեզ սովորեցնում է չապավինել արտաքին կրոնական հաստատություններին, եթե սիրտը հեռու է Տիրոջից։