Բայց վա՜յ հղիներին և կերակրող մայրերին այդ օրերին։
Տերը քնքշությամբ և ցավով հիշատակում է նրանց, ում համար փախուստը առավել ծանր պիտի լիներ։ Հղիները և կերակրող մայրերը վտանգի մեջ կլինեին ոչ միայն իրենց, այլ նաև իրենց երեխաների պատճառով։ Այս խոսքը ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի մարգարեությունը անզգա դատական հայտարարություն չէ․ Նրա սիրտը տեսնում է մարդկային տառապանքի մանրամասները։ Դատաստանը արդար է, բայց դրա մեջ կան իրական ցավ, արցունք և մարդկային խոցելիություն։ Տերը սովորեցնում է մեզ չմտածել դատաստանի մասին սառը հետաքրքրությամբ, այլ երկյուղով, կարեկցանքով և ապաշխարությամբ։