և ով արտում է, թող հետ չդառնա՝ իր հանդերձը վերցնելու։
Այս խոսքը շարունակում է վտանգի անհետաձգելիության միտքը։ Արտում աշխատող մարդը կարող էր իր արտաքին հանդերձը թողած լինել մի կողմ, սակայն կործանման պահին նույնիսկ դրան վերադառնալը կարող էր մահաբեր ուշացում լինել։ Քրիստոսը Իր աշակերտներին սովորեցնում է չհապաղել, երբ Աստված բացում է փրկության ճանապարհը։ Պատմականորեն սա վերաբերում էր Երուսաղեմի կործանման ժամանակ անհրաժեշտ արագ փախուստին (Մատթ. 24:16-18), իսկ հոգևոր իմաստով հիշեցնում է Ղովտի կնոջ օրինակը, որը հետ նայեց և կործանվեց (Ծննդ. 19:26, Ղուկ. 17:32)։ Աստծո դատաստանի առջև հետ դառնալու ցանկությունը բացահայտում է սրտի կապվածությունը անցողիկ աշխարհին։ Ուստի Քրիստոսի խոսքը սովորեցնում է, որ փրկության ճանապարհը տեսնելիս պետք է հնազանդվել առանց հապաղելու, առանց հետ նայելու և առանց անցողիկ բաներին կառչելու։