Քրիստոսը հարցով ստիպում է լսողներին ճանաչել դատաստանի արդարությունը։ Այգու տերը երկար համբերեց, բայց այդ համբերությունը չէր նշանակում, թե մեղքը մնալու էր առանց դատաստանի։ «Կսպանի մշակներին» արտահայտությունը ցույց է տալիս այն դատաստանը, որ պիտի գար անհավատ առաջնորդների և նրանց հետևող ժողովրդի վրա՝ մասնավորապես Երուսաղեմի և տաճարի կործանմամբ (Մատթեոս 24:1–2)։ Այգին ուրիշներին տալը մատնանշում է Աստծո արքայության պտուղ բերողներին՝ հավատացողներին, որոնց մեջ մտան թե՛ հրեաներից դարձի եկածները, թե՛ հեթանոսները։ Սա չի նշանակում, թե Աստված անարդար եղավ Իսրայելի հանդեպ, այլ ցույց է տալիս, որ առանձնաշնորհումը առանց հավատքի չի փրկում։ Աստված Իր շնորհը վստահում է նրանց, ովքեր ընդունում են Որդուն և բերում ապաշխարության պտուղ։