Բայց մշակներն իրար ասացին. “Սա ժառանգն է. եկե՛ք սպանենք նրան, և ժառանգությունը մերը կլինի”։
Մշակների խոսքը բացահայտում է նրանց մեղքի գիտակցված բնույթը։ Նրանք ճանաչում են ժառանգին, բայց այդ ճանաչումը նրանց չի բերում հնազանդության, այլ ավելի մեծ թշնամության։ Սա ցույց է տալիս կրոնական առաջնորդների վիճակը, որոնք տեսնում էին Քրիստոսի իշխանությունը, Նրա հրաշքները և ժողովրդի վրա Նրա խոսքի զորությունը, բայց նախանձից և ինքնիշխանության ցանկությունից որոշեցին Նրան մերժել։ «Ժառանգությունը մերը կլինի» խոսքը մարդկային սրտի սարսափելի խաբեությունն է․ մարդը կարծում է, թե կարող է Աստծո տեղը գրավել և պահել իշխանությունը առանց Աստծո։ Սակայն Աստծո Որդուն մերժելով ոչ ոք ժառանգություն չի շահում, այլ կորցնում է հենց այն, ինչ կարծում էր, թե ապահովել և ամրապնդել է։