Նա մի սիրելի որդի ուներ։ Վերջում նրան ուղարկեց նրանց մոտ՝ ասելով. “Թերևս իմ որդու հանդեպ պատկառանք ունենան”։
Այստեղ առակը հասնում է իր կենտրոնին։ Սիրելի որդին Հիսուս Քրիստոսն է՝ Հոր միածին և սիրելի Որդին։ Ծառաներից հետո Որդու ուղարկվելը ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի գալուստը Աստծո հայտնության բարձրագույն և վերջին շնորհն էր։ «Իմ որդուց կպատկառեն» խոսքը չի նշանակում, թե Աստված անտեղյակ էր նրանց չարությանը, այլ առակի լեզվով ցույց է տալիս, թե որքան արդար էր ակնկալիքը, որ Որդին պիտի ընդունվեր պատվով։ Եթե մարգարեներին անարգելը ծանր մեղք էր, ապա Որդուն մերժելը առավել մեծ դատապարտության պատճառ է։