Նրանք ցուցադրաբար երկարացնում են աղոթքները, սակայն լափում են այրիների տները։ Նրանք շատ խիստ դատապարտության պիտի արժանանան»։
Այստեղ Տերը բացահայտում է կեղծ կրոնականության առավել սարսափելի կողմը։ Նրանք, ովքեր պետք է պաշտպանեին թույլերին, շահագործում էին այրիներին՝ մարդկանց ամենաանպաշտպան խավերից մեկին։ Միևնույն ժամանակ երկար աղոթքներով ձևացնում էին բարեպաշտություն։ Սա ցույց է տալիս, որ արտաքին աղոթքը, եթե բաժանված է արդարությունից և ողորմությունից, դառնում է կեղծավորություն։ Ավելի մեծ դատապարտությունը գալիս է այն պատճառով, որ նրանք մեղանչում էին գիտակցաբար, կրոնական գիտելիքի և պաշտոնի քողի ներքո։ Որքան մեծ է մարդուն վստահված հոգևոր պատասխանատվությունը, այնքան ծանր է դատաստանը, եթե նա այն գործածում է իր շահի համար։