Եվ Նրան սիրել ամբողջ սրտով, ամբողջ մտքով, ամբողջ անձով և ամբողջ զորությամբ, ինչպես նաև ընկերոջը սեփական անձի պես սիրելն, ավելի մեծ է, քան բոլոր ողջակեզներն ու զոհերը»։
Դպիրը ճիշտ է հասկանում, որ Աստծո ուզածը միայն ծիսական զոհերը չեն, այլ սրտի սերը և կյանքի հնազանդությունը։ Ողջակեզներն ու զոհերը Աստծո կողմից սահմանված էին, բայց նրանք արժեք ունեին միայն այն ժամանակ, երբ ուղեկցվում էին հավատքով, ապաշխարությամբ և սիրով։ Առանց սրտի նվիրման՝ արտաքին զոհաբերությունը դատարկ ձև է դառնում։ Այս խոսքը համահունչ է մարգարեների ուսուցմանը, որ Աստված ավելի է կամենում ողորմություն և հնազանդություն, քան ձևական զոհաբերություն (Ա Թագավորաց 15:22, Ովսեե 6:6)։ Ճշմարիտ պաշտամունքը սկսվում է սրտից և արտահայտվում սիրով Աստծո ու մարդու հանդեպ։