Երկրորդը նման է սրան. “Սիրի՛ր քո ընկերոջը քո անձի պես” (Ղևտ. 19.18)։ Սրանցից ավելի մեծ պատվիրան չկա»։
Երկրորդ պատվիրանը բխում է առաջինից և նման է նրան, որովհետև Աստծուն սիրողը պետք է սիրի նաև մարդուն, որ ստեղծված է Աստծո պատկերով։ Ընկերոջը սեփական անձի պես սիրելը նշանակում է ցանկանալ նրա բարին, չանել նրան այն, ինչ չենք ուզում մեզ արվի և գործել արդարությամբ ու ողորմությամբ։ Այդ սերը չի փոխարինում Աստծո հանդեպ սիրուն, այլ դրա պտուղն է։ Քրիստոսը ցույց է տալիս, որ ամբողջ օրենքը իր բարոյական էությամբ ամփոփվում է սիրո մեջ՝ սեր Աստծո հանդեպ և սեր մարդու հանդեպ։ Որտեղ այս երկուսը բացակայում են, այնտեղ կրոնական արտաքին ձևերը դատարկ են դառնում։