Իսկ մեռելների հարության մասին դուք չե՞ք կարդացել Մովսեսի գրքում՝ մորենու դրվագում, թե ինչպես Աստված ասաց նրան. “Ես եմ Աբրահամի Աստվածը, Իսահակի Աստվածը և Հակոբի Աստվածը” (Ելք 3.6)։
Տերը հարության ճշմարտությունը ապացուցում է հենց Մովսեսի գրքից (Ելք 3.6), որը սադուկեցիները հատուկ հեղինակություն էին համարում։ Աստված ասաց. «Ես Աբրահամի Աստվածն եմ», ոչ թե «եղել եմ»։ Սա ցույց է տալիս, որ ուխտի հայրերը Աստծո առաջ կենդանի են։ Աստված Իրեն չի կոչում ոչնչացվածների Աստված, այլ նրանց Աստված, ովքեր Նրա հետ կենդանի հարաբերության մեջ են։ Այս խոսքը բացահայտում է ուխտի հավիտենական բնույթը․ Աստծո հավատարմությունը չի ավարտվում մահվան սահմանում։ Նա, Ով Իրեն կապեց Իր ժողովրդի հետ, պահում է նրանց կյանքը և վերջում հարություն կտա նրանց մարմիններին նույնպես։