Որովհետև երբ մեռելներից հարություն առնեն, ո՛չ կին կառնեն, ո՛չ էլ մարդի կգնան, այլ երկնքում եղող հրեշտակների պես կլինեն։
Քրիստոսը բացատրում է, որ հարության կյանքը չի կառավարվում ներկա աշխարհի ամուսնական և սերնդային կարգերով։ Նա չի ասում, թե հարություն առածները դառնում են հրեշտակներ, այլ որ որոշ առումով կլինեն հրեշտակների պես՝ անմահության, սրբության և երկրային կարիքներից ազատ լինելու իմաստով։ Ամուսնությունը այս կյանքում Աստծո սուրբ հաստատությունն է, բայց այն կապված է մահկանացու կյանքի ընթացքի և սերնդի շարունակության հետ։ Հարության մեջ մահ չկա և ուստի այդ կարգի անհրաժեշտությունը վերանում է։ Սա բացահայտում է հավիտենական կյանքի մեծությունը․ այնտեղ Աստծո ժողովուրդը ապրում է անմիջականորեն Նրա ներկայության մեջ, լիացած այն ուրախությամբ, որը գերազանցում է երկրային բոլոր կապերը։