Յոթ եղբայրներ կային. առաջինը կին առավ և մեռավ՝ սերունդ չթողնելով։
Նրանք սկսում են հնարած կամ ենթադրյալ պատմություն, որով ուզում են հարության հավատքը ներկայացնել որպես անհեթեթություն։ Առաջին եղբոր մահը և անզավակ մնալը դառնում է նրանց փաստարկի սկիզբը։ Սակայն նրանց մտածողությունը կառուցված է սխալ ենթադրության վրա, թե հարության կյանքը պարզապես այս կյանքի շարունակությունն է նույն կարիքներով, մահվան վտանգով և ժառանգության հարցերով։ Անհավատությունը հաճախ ծաղրում է այն, ինչ չի հասկանում, որովհետև չի ընդունում, որ Աստված կարող է ստեղծել կյանքի նոր կարգ, որը գերազանցում է ներկա աշխարհի սահմանները։