Եվ սկսեց առակներով խոսել նրանց հետ. «Մի մարդ այգի տնկեց, ցանկապատեց այն, հնձան փորեց, աշտարակ շինեց և այն հանձնեց մշակների ու գնաց օտար երկիր։
Այս առակը հատկապես ուղղված էր Իսրայելի հոգևոր առաջնորդներին։ Այգին խորհրդանշում է Աստծո ժողովրդին՝ Իսրայելին, որին Տերը առանձնացրել էր մյուս ազգերից, պահել Իր հատուկ խնամքի ներքո, կրթել օրենքի և մարգարեների միջոցով և նրան տվել հոգևոր մեծ առանձնաշնորհումներ։ Ցանկապատը ցույց է տալիս Աստծո պահապան խնամքը, հնձանը՝ պտուղ ակնկալելու իրավունքը, իսկ աշտարակը՝ հոգևոր հսկողության և պաշտպանության կարգը։ Մշակներն այն առաջնորդներն էին, որոնց վստահվել էր ժողովրդի հոգևոր խնամքը։ Սակայն նրանք այգու տերերը չէին, այլ միայն տնտեսներ։ Այս խոսքը հիշեցնում է, որ ամեն ծառայություն Աստծուց վստահված պարտականություն է և մարդը պատասխանատու է Տիրոջ առաջ իր ստացած շնորհների համար։