«Վարդապե՛տ, Մովսեսը մեզ համար գրել է. “Եթե մեկի եղբայրը մեռնի և կին թողնի, բայց զավակ չթողնի, նրա եղբայրը թող ամուսնանա նրա կնոջ հետ և իր եղբոր համար զավակ ապահովի” (Բ Օր. 25.5)։
Սադուկեցիները հղում են անում Մովսեսի օրենքի այն կարգին, որը տրվել էր ընտանեկան ժառանգությունը և եղբոր անունը պահպանելու համար (Բ Օրինաց 25:5–6)։ Այդ կարգը վերաբերում էր ներկա կյանքի պայմաններին, մահկանացու սերնդի շարունակությանը և Իսրայելի հասարակական կարգին։ Սակայն նրանք այդ ժամանակավոր կարգը փորձում են կիրառել հարության հավիտենական կյանքի վրա, կարծես այնտեղ նույն երկրային հարաբերություններն ու կարիքներն են շարունակվելու։ Նրանց սխալը այստեղ է․ նրանք հավիտենական վիճակը պատկերացնում են ներկա անկյալ աշխարհի սահմաններով։