Հիսուսը պատասխանեց և ասաց նրանց. «Կայսրինը տվեք կայսրին, իսկ Աստծունը՝ Աստծուն»։ Եվ այդ պատասխանից մնացին ապշած։
Քրիստոսի պատասխանը բացահայտում է աստվածային իմաստության կատարյալ հավասարակշռությունը։ Նա չի հրահրում ապստամբություն քաղաքացիական իշխանության դեմ, բայց նաև չի թույլ տալիս, որ երկրային իշխանությունը զբաղեցնի Աստծո տեղը։ Կայսրին պատկանում է այն, ինչ օրինավոր կերպով կապված է հասարակական կարգի հետ, բայց Աստծուն պատկանում է մարդն ամբողջապես՝ նրա սիրտը, հոգին, հավատարմությունը և երկրպագությունը։ Այս խոսքը սովորեցնում է, որ հավատացյալը պետք է կատարի իր արդար պարտականությունները երկրային իշխանությունների հանդեպ, սակայն իր բարձրագույն հնազանդությունը պահի Աստծուն։ Մարդը կարող է հարկ տալ կայսրին, բայց չի կարող իր խիղճը, երկրպագությունը և հոգին տալ որևէ մեկին, բացի Տիրոջից։