Նրանք եկան և նենգամտորեն հարցրին Հիսուսին. «Վարդապե՛տ, գիտենք, որ արդարամիտ ես և որևէ մեկին հաճոյանալու հոգ չես անում, որովհետև մարդկանց միջև խտրականություն չես դնում, այլ ճշմարտությամբ Աստծու ճանապարհն ես ուսուցանում. արդ, ասա՛ մեզ, օրինավո՞ր է հարկ տալ կայսրին, թե՞ ոչ. տա՞նք, թե՞ չտանք»։
Նրանց խոսքը արտաքինից հարգալից էր, բայց ներսում թաքցնում էր կեղծավորություն։ Նրանք ճշմարիտ բաներ են ասում Քրիստոսի մասին, բայց ասում են ոչ թե հավատքով, այլ ծուղակ պատրաստելու համար։ Հարցը վտանգավոր էր․ եթե Նա ասեր՝ հարկ տվեք, կարող էին Նրան ներկայացնել որպես ժողովրդի ազատության թշնամի, իսկ եթե ասեր՝ մի տվեք, կարող էին Նրան մեղադրել Հռոմի իշխանության դեմ ապստամբության մեջ։ Սակայն Տերը չի ընկնում մարդկային քաղաքական ծուղակի մեջ։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ ճշմարտության լեզուն կարող է գործածվել կեղծավոր սրտով, սակայն Աստծո Որդին տեսնում է խոսքերի հետևում թաքնված մտադրությունը։