Եվ նրանք, ովքեր առաջից էին գնում և նրանք, ովքեր հետևից էին գալիս, աղաղակում էին. «Օվսաննա՜. օրհնյա՜լ է Նա, որ գալիս է Տիրոջ անունով»։
Ժողովրդի աղաղակը վերցված է սաղմոսային երկրպագության լեզվից (Սաղմոս 118:25–26)։ «Օվսաննա» բառը իր հիմքում նշանակում է փրկության աղերս, բայց այստեղ դարձել է նաև փառաբանության աղաղակ։ «Օրհնյալ է Նա, որ գալիս է Տիրոջ անունով» խոսքը ճանաչում է Քրիստոսի մեսիական առաքելությունը։ Նա գալիս է ոչ Իր անձնական փառքը փնտրելու, այլ Հոր կամքը կատարելու և փրկություն բերելու համար։ Սակայն այս աղաղակի մեջ կա նաև ողբերգական խորություն․ նույն քաղաքը, որ այսօր աղաղակում է օրհնություն, շուտով պիտի լսի խաչելության պահանջը։ Սա ցույց է տալիս մարդկային սրտի փոփոխականությունը և արտաքին խանդավառության անբավարարությունը, եթե այն չի վերածվում ճշմարիտ հավատքի և հնազանդության։