Եվ ավանակը բերեցին Հիսուսի մոտ, իրենց հանդերձները գցեցին նրա վրա, և Նա նստեց նրա վրա։
Աշակերտների հանդերձները ավանակի վրա գցելը պատվի և ծառայության նշան էր։ Նրանք իրենց ունեցածով պատրաստում են Տիրոջ նստելու տեղը։ Քրիստոսը նստում է ավանակի վրա՝ կատարելով մարգարեական պատկերը խոնարհ Թագավորի մասին։ Նրա թագավորական մուտքը միաժամանակ փառավոր է և խոնարհ։ Նա Թագավոր է, բայց գալիս է ոչ ձիով ու զորքով, այլ խաղաղության կենդանու վրա։ Սա ցույց է տալիս Նրա թագավորության բնույթը․ Նա նվաճում է ոչ սրով, այլ սիրով, ոչ ուժի ցուցադրությամբ, այլ հնազանդությամբ և զոհաբերությամբ։