Իսկ եթե ասենք՝ մարդկանցից էր, վախենում էին ժողովրդից, որովհետև բոլորը Հովհաննեսին իսկապես մարգարե էին համարում։
Այստեղ բացահայտվում է նրանց երկրորդ վախը։ Նրանք չէին վախենում Աստծուց, բայց վախենում էին ժողովրդից։ Նրանց համար ճշմարտությունը որոշվում էր ոչ թե Աստծո առաջ պատասխանատվությամբ, այլ հանրային արձագանքի հաշվարկով։ Ժողովուրդը Հովհաննեսին մարգարե էր համարում, և առաջնորդները չէին համարձակվում բացահայտ մերժել նրան։ Այսպիսի վախը հոգևոր կուրության նշան է։ Երբ մարդը մարդկանց կարծիքն ավելի է հաշվի առնում, քան Աստծո դատաստանը, նա դառնում է ստրկացած իր հեղինակությանը։ Այս համարը զգուշացնում է, որ մարդահաճությունը կարող է նույնքան վտանգավոր լինել, որքան բացահայտ անհավատությունը։