Նրանք իրենց մեջ խորհում էին և ասում. «Եթե ասենք՝ երկնքից էր, կասի. “Այդ դեպքում ինչո՞ւ չհավատացիք նրան”։
Նրանց խորհրդակցությունը բացահայտում է ոչ թե ճշմարտության որոնում, այլ քաղաքական հաշվարկ։ Նրանք չեն հարցնում՝ ինչն է ճիշտ, այլ՝ որ պատասխանն է իրենց համար անվտանգ։ Եթե ընդունեին, որ Հովհաննեսի մկրտությունը երկնքից էր, ապա պիտի խոստովանեին իրենց անհավատությունը, որովհետև չհնազանդվեցին նրա քարոզին և չընդունեցին նրա վկայությունը Քրիստոսի մասին։ Այս համարը ցույց է տալիս կեղծ կրոնական առաջնորդության ողբերգությունը․ նրանք կարող էին ճիշտ պատասխանել, բայց չէին ուզում խոնարհվել ճշմարտության առաջ։ Երբ մարդը ճշմարտության փոխարեն պաշտպանում է իր դիրքը, նրա միտքը դառնում է խորամանկ, բայց ոչ լուսավորված։