Հիսուսը պատասխանեց և ասաց դրան. «Թող այլևս ոչ ոք քեզանից պտուղ չուտի հավիտյան»։ Եվ Նրա աշակերտները լսում էին։
Թզենու վրա ասված խոսքը դատաստանի խորհրդանշական գործողություն էր։ Քրիստոսը չի գործում անիմաստ բարկությամբ անշունչ ծառի դեմ, այլ ծառի միջոցով ուսուցանում է աշակերտներին հոգևոր անպտղության վտանգը։ Այն, ինչ արտաքինով խոստանում է պտուղ, բայց իրականում դատարկ է, ենթակա է Աստծո դատաստանին։ Աշակերտները լսում էին, որովհետև այս խոսքը նրանց համար պիտի բացվեր հաջորդ օրը, երբ տեսնեին ծառի չորացած վիճակը։ Սա նախապատրաստում է նաև տաճարի մաքրման իրադարձությանը․ ինչպես թզենին ուներ տերևներ առանց պտղի, այնպես էլ տաճարային կյանքը ուներ կրոնական աղմուկ առանց ճշմարիտ աղոթքի։ Տերը պահանջում է ոչ ձև, այլ պտուղ։