Եվ հեռվից մի տերևալից թզենի տեսնելով՝ գնաց, որ գուցե դրա վրա ինչ-որ բան գտնի։ Երբ մոտեցավ դրան, ոչինչ չգտավ, բացի տերևներից, որովհետև թզերի ժամանակը չէր։
Տերևալից թզենին արտաքինով խոստանում էր պտուղ, բայց մոտենալիս պարզվեց, որ այն դատարկ էր։ Թզենին այստեղ դառնում է կենդանի առակ Իսրայելի հոգևոր վիճակի մասին։ Ժողովուրդն ուներ տաճար, զոհեր, տոներ, օրենքի գիտություն և արտաքին կրոնական տեսք, բայց Քրիստոսը եկավ և չգտավ այն պտուղը, որ Աստված պահանջում էր։ «Թզերի ժամանակը չէր» խոսքը չի հակասում դատաստանին, որովհետև տերևների այդպիսի առատությունը սովորաբար պտղի նշան էր կամ առնվազն պտղի խոստում։ Ծառը արտաքինով հայտարարում էր այն, ինչ իրականում չուներ։ Սա զգուշացում է ամեն հավատացյալի և ամեն եկեղեցու համար․ արտաքին կրոնական գեղեցկությունը ոչինչ է, եթե Քրիստոսը մոտենալիս չի գտնում ապաշխարության, սիրո, հավատքի և սրբության պտուղ։