«Օրհնյա՜լ է մեր հայր Դավթի եկող թագավորությունը. օվսաննա՜ բարձունքներում»։
Ժողովուրդը հիշատակում է Դավթի թագավորությունը, որովհետև Մեսիան սպասվում էր Դավթի սերնդից և Նրա գահի ժառանգորդ էր ըստ խոստման (2 Սամուել 7:12–13)։ Նրանք ճիշտ էին ճանաչում մեսիական կապը Դավթի հետ, բայց դեռ ամբողջությամբ չէին հասկանում թագավորության հոգևոր բնույթը։ Քրիստոսը բերում էր ոչ միայն Իսրայելի քաղաքական վերականգնում, այլ Աստծո արքայության հաստատում սրտերի մեջ և աշխարհի փրկություն մեղքից։ «Օվսաննա բարձունքներում» խոսքը երկնային փառաբանության շունչ ունի․ փրկության խնդրանքն ու փառաբանությունը բարձրանում են դեպի Աստված։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի մեջ Դավթի խոստումը կատարվում է ավելի բարձր և հավիտենական կերպով, քան ժողովուրդը կարող էր այդ պահին պատկերացնել։