Եվ երկուսը մեկ մարմին կլինեն։ Ուստի այլևս երկու չեն, այլ մեկ մարմին։
Ամուսնության սրբությունը այստեղ հասնում է իր խորագույն արտահայտությանը։ «Մեկ մարմին» լինելը նշանակում է այնպիսի կապ, որը ներառում է մարմինը, հոգին, կյանքը, նպատակները և պատասխանատվությունը։ Այս խոսքը նաև ընդգծում է ամուսնության միակնությունը․ երկուսը դառնում են մեկ ամբողջություն՝ փոխադարձ պատկանելությամբ, հավատարմությամբ և ընդհանուր կյանքի անբաժանելիությամբ։ Ուստի այդ սուրբ կապը չի կարող դիտվել որպես ժամանակավոր, հեշտությամբ լուծարվող կամ բազմակի հարաբերությունների սովորական ձև։ Աստված ամուսիններին միավորում է ոչ որպես ժամանակավոր ընկերակցություն, այլ որպես նոր ամբողջություն։ Տերը ցույց է տալիս, որ ամուսնությունը պետք է դիտվի ոչ թե անձնական հարմարության, այլ աստվածային կարգի և սուրբ միության լույսի ներքո։