Նա, դեն նետելով իր վերնազգեստը, ոտքի կանգնեց, եկավ Հիսուսի մոտ։
Բարտիմեոսի արագ արձագանքը հավատքի կենդանի նշան է։ Վերնազգեստը նրա համար կարող էր լինել կարևոր ունեցվածք, մուրացկանի պաշտպանություն և գուցե նրա նստելու տեղը, բայց նա այն գցում է, որպեսզի առանց ուշացման մոտենա Քրիստոսին։ Սա խորհրդանշում է այն, որ Տիրոջ կանչի պահին մարդը պետք է թողնի այն, ինչ խանգարում է արագ հնազանդությանը։ Նա դեռ կույր է, բայց արդեն շարժվում է դեպի Լույսը։ Նրա ոտքերը հետևում են նրա հավատքի ձայնին։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, որ իսկական հավատքը ոչ միայն աղաղակում է, այլ նաև վեր է կենում և գալիս է Քրիստոսի մոտ։