Շատերը նրան սաստում էին, որ լռի, բայց նա ավելի շատ էր աղաղակում. «Դավթի՛ Որդի, ողորմի՛ր ինձ»։
Բազմությունը փորձում էր լռեցնել նրան, ինչպես երբեմն մարդիկ արգելք են դառնում հոգու աղոթքին։ Բայց Բարտիմեոսի հավատքը չի լռում հակառակության առաջ։ Ընդհակառակը՝ նա ավելի ուժգին է աղաղակում։ Սա ցույց է տալիս համառ հավատքի բնույթը։ Երբ մարդը գիտի, որ Քրիստոսը մոտ է և միայն Նա կարող է օգնել, չի դադարում աղոթել մարդկանց արգելքների պատճառով։ Նրա աղաղակի կրկնությունը վկայում է հոգու վճռականության մասին։ Նա կարող էր կորցնել առիթը, որովհետև Հիսուսն անցնում էր ճանապարհով, ուստի աղոթքը դառնում է հրատապ։ Այսպես էլ հավատացյալը չպետք է հետաձգի Տիրոջը դիմելը և չպետք է թողնի, որ շրջապատի ազդեցությունները լռեցնեն իր հավատքը։