Եվ լսելով, որ Նազովրեցի Հիսուսն է անցնողը, սկսեց աղաղակել և ասել. «Հիսո՛ւս, Դավթի՛ Որդի, ողորմի՛ր ինձ»։
Բարտիմեոսը ֆիզիկապես կույր էր, բայց հոգևորապես տեսնում էր այն, ինչ շատ տեսնողներ չէին տեսնում։ Նա Հիսուսին կոչում է «Դավթի Որդի», այսինքն՝ ճանաչում է Նրա մեսիական արժանապատվությունը։ Նրա աղաղակը կարճ է, բայց լի հավատքով՝ «ողորմի՛ր ինձ»։ Նա չի ներկայացնում արժանիքներ, չի բերում երկար բացատրություններ, այլ ամբողջ հույսը դնում է Տիրոջ ողորմության վրա։ Սա ճշմարիտ աղոթքի օրինակ է։ Երբ մարդը ճանաչում է իր խեղճությունը և Քրիստոսի զորությունը, նրա բերանից ծնվում է պարզ և զորավոր աղոթք։