Եվ եկան Երիքով։ Երբ Նա Իր աշակերտների և մեծ բազմության հետ դուրս էր գալիս Երիքովից, Տիմեի որդին՝ Բարտիմեոս կույրը, ճանապարհի եզրին նստած մուրում էր։
Երիքովի ճանապարհին հանդիպում ենք մի մարդու, որն արտաքինից աննշան է՝ կույր, աղքատ և մուրացկան։ Նա նստած է ճանապարհի եզրին, բայց հենց այդ ճանապարհով անցնում է աշխարհի Լույսը։ Նրա անունը հիշատակվում է՝ Բարտիմեոս, ինչը ցույց է տալիս պատմության իրականությունը և Աստծո հոգատարությունը անձի նկատմամբ։ Մարդիկ նրան կարող էին տեսնել որպես մուրացկան, բայց Քրիստոսը տեսնում է նրան որպես ողորմության ընդունող։ Այս դրվագը նաև գեղեցիկ հակադրություն է նախորդ փառասիրական խոսակցություններին․ մինչ աշակերտները վիճում էին մեծության մասին, Տերը կանգ է առնում մի կույր մուրացկանի համար։