Եվ Հակոբոսն ու Հովհաննեսը՝ Զեբեդեոսի որդիները, մոտեցան Նրան և ասացին. «Վարդապե՛տ, ուզում ենք, որ անես մեզ համար այն, ինչ որ քեզնից պիտի խնդրենք»։
Այս խնդրանքը ցավալի հակադրություն է Քրիստոսի հենց նոր արտաբերած խոսքերին։ Նա խոսում էր խաչի, նվաստացման և մահվան մասին, իսկ նրանք, ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ, մտածում էին դիրքի և փառքի մասին։ Նրանց մոտեցումը ցույց է տալիս, թե որքան դանդաղ էին աշակերտները հասկանում Տիրոջ ճանապարհը։ «Ինչ էլ խնդրենք» ձևակերպումը բացահայտում է մանկական և ինքնակենտրոն ցանկություն՝ նախ ստանալ համաձայնություն և հետո միայն ասել խնդրանքը։ Սակայն Քրիստոսը համբերությամբ է վերաբերվում նրանց և նրանց փառասիրությունը դարձնում ուսուցման առիթ։