Եվ կծաղրեն Նրան, կխարազանեն Նրան, կթքեն Նրա վրա և կսպանեն Նրան, և երրորդ օրը հարություն կառնի»։
Տերը մանրամասնորեն ներկայացնում է այն նվաստացումները, որոնք պիտի կրի։ Ծաղրը, խարազանելը, թքելը և սպանությունը ցույց են տալիս մարդկային անարգանքի խորագույն դրսևորումը Աստծո Որդու հանդեպ։ Սակայն Նա այս ամենը նախապես գիտեր և այնուամենայնիվ գնում էր այդ ճանապարհով։ Սա Նրա սիրո և հնազանդության մեծությունն է։ Նա չի մոռանում նաև վերջնական հաղթանակը հարության տեսքով։ Խաչի մռայլությունը չի կարող բաժանվել հարության լույսից։ Այս խոսքը հավատացյալին սովորեցնում է, որ Աստծո ճանապարհի մեջ տառապանքը կարող է լինել իրական և ծանր, բայց այն վերջնական խոսքը չէ, եթե Աստված խոստացել է հարություն։