Նրանք ճանապարհին էին և բարձրանում էին Երուսաղեմ։ Հիսուսը գնում էր նրանցից առաջ անցած, և ովքեր նրա հետևից էին գնում, զարմացած էին ու վախենում էին։ Հիսուսը, տասներկուսին կրկին առանձին վերցնելով, սկսեց նրանց ասել, թե ինչ դեպքեր պիտի տեղի ունենան իր հետ.
Այս համարը լցված է հանդիսավոր լրջությամբ։ Հիսուսը գնում է նրանցից առաջ՝ ոչ ստիպված, այլ կամավոր վճռականությամբ։ Նա գիտի, որ Երուսաղեմում Իրեն սպասում են մատնություն, չարչարանք և մահ, սակայն չի հետաձգում ճանապարհը։ Աշակերտները զարմացած են Նրա վճռականությունից, իսկ մյուսները վախենում են, որովհետև զգում են մոտեցող վտանգը։ Տերը առանձնացնում է տասներկուսին և կրկին բացահայտում Իր չարչարանքների ճանապարհը։ Սա ցույց է տալիս, որ խաչը պատահական ողբերգություն չէ, այլ գիտակցված հնազանդություն Հոր կամքին։