Հիսուսը պատասխանեց և ասաց. «Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, չկա մեկը, որ ինձ համար կամ Ավետարանի համար թողած լինի տունը, կամ եղբայրներին, կամ քույրերին, կամ հորը, կամ մորը, կամ զավակներին, կամ ագարակները
Տերը պատասխանում է Պետրոսի խոսքին և հաստատում, որ Իր և Ավետարանի համար կատարված հրաժարումը երբեք չի կորչում Աստծո առաջ։ Նա չի խոսում անպատասխանատու փախուստի կամ բնական պարտականությունների արհամարհանքի մասին, այլ այն դեպքերի, երբ Քրիստոսին հավատարիմ մնալը պահանջում է իրական կորուստ։ «Իմ և Ավետարանի համար» արտահայտությունը կարևոր է․ ոչ ամեն հրաժարում է օրհնված, այլ այն, որը կատարվում է Քրիստոսի անունով և Նրա ճշմարտության համար։ Տունը, ընտանիքը և ունեցվածքը մարդու ամենաթանկ երկրային կապերից են, սակայն նույնիսկ դրանք չեն կարող Քրիստոսից բարձր կանգնել։ Այս խոսքը մխիթարում է հավատացյալին՝ ցույց տալով, որ Աստծո համար կրած ոչ մի կորուստ մոռացված չէ, եթե այն ծնվել է սիրուց, հավատարմությունից և Ավետարանի հանդեպ նվիրվածությունից։