Աշակերտներն է՛լ ավելի էին զարմանում և միմյանց ասում էին. «Ապա ո՞վ կարող է փրկվել»։
Աշակերտները խորապես զարմանում են, որովհետև այն ժամանակ շատերը հարստությունը համարում էին Աստծո օրհնության և բարեհաճության նշան։ Եթե նույնիսկ այն մարդը, ով արտաքինից բարոյական էր, կրոնասեր և հարստությամբ օրհնված էր թվում, դժվարությամբ կարող էր մտնել արքայություն, ապա փրկությունը մարդու համար շատ ավելի անհասանելի է, քան իրենք կարծում էին։ Նրանց հարցը՝ «ո՞վ կարող է փրկվել», ճիշտ ուղղությամբ է տանում, որովհետև այն մարդուն կանգնեցնում է իր անկարողության առջև։ Սա այն հարցն է, որ պետք է բարձրանա յուրաքանչյուր սրտում, երբ մարդը տեսնում է Աստծո սրբության չափը և իր սեփական կապվածությունները։ Փրկությունը մարդու ուժերի արդյունք չէ․ այն պահանջում է Աստծո շնորհը և Նրա փրկարար միջամտությունը։