Բայց նա այդ խոսքից տրտմեց և տխուր գնաց, որովհետև մեծ ունեցվածք ուներ։
Այս խոսքը սրտաճմլիկ է, որովհետև մարդը կանգնած էր Քրիստոսի առջև և այնուամենայնիվ հեռացավ տրտմած։ Նրա տրտմությունը ցույց է տալիս, որ նա հասկացել էր Տիրոջ պահանջի լրջությունը, բայց չէր կամենում ազատվել հարստության կապանքից։ Մեծ ունեցվածքը ինքնին մեղք չէր․ այն մեղք է դառնում այն ժամանակ, երբ մարդը համարում է այն իր բացարձակ սեփականությունը, այլ ոչ թե Աստծուն պատկանող և իրեն վստահված բարիք։ Այդ դեպքում մարդը դառնում է «հարուստ» ոչ միայն ունեցվածքով, այլ սրտի կապվածությամբ, որովհետև իր ապահովությունը դնում է հարստության վրա։ Իսկ եթե մարդը գիտի, որ ամեն ինչ Աստծունն է, ապա ինքը ոչ թե հարստության տերն է, այլ Աստծո տնտեսը, որ պետք է իր ունեցածով վարվի այնպես, ինչպես Տերն է կամենում։ Սակայն այս մարդու համար հարստությունը դարձել էր սրտի տեր։ Նա ուզում էր հավիտենական կյանք, բայց ոչ այն գնով, որ կորցներ իր հարստությունը։ Այս դրվագը բացահայտում է, թե ինչպես կարող է մարդը մոտ լինել արքայությանը, Քրիստոսի աչքում սիրելի լինել որպես բարոյապես լուրջ անձ, բայց հեռանալ, որովհետև չի կամենում թողնել իր կուռքը։ Տխուր գնալը դժբախտ ընտրության նշան է․ նա պահեց ունեցվածքը և կորցրեց այն ուրախությունը, որը միայն Քրիստոսի հետ է։