Նա պատասխանեց և ասաց նրան. «Վարդապե՛տ, այդ ամենն իմ պատանեկությունից ի վեր արել եմ. արդ, էլ ի՞նչ է ինձ պակասում»։
Այս պատասխանը ցույց է տալիս նրա բարոյական անկեղծությունը, բայց նաև ինքնաճանաչողության սահմանափակությունը։ Նա հավանաբար իր վարքի տեսանելի մակարդակում խնամքով պահել էր պատվիրանները և իրեն չէր ճանաչում որպես բացահայտ օրինազանց։ Սակայն նա դեռ չէր տեսնում օրենքի հոգևոր խորությունը, որը պահանջում էր ոչ միայն արտաքին կատարում, այլ կատարյալ սեր Աստծո և մերձավորի հանդեպ։ Նրա հարցը՝ «էլ ի՞նչ է ինձ պակասում», բացահայտում է, որ արտաքին բարեպաշտության մեջ էլ նրա սիրտը լիովին հանգիստ չէր․ նա զգում էր ինչ-որ պակասող բան, բայց դեռ չէր ճանաչում դրա արմատը։ Նրա վիճակը նման էր կրոնասեր մարդկանց վիճակին, ովքեր կարող են ասել, թե մեծ մեղքեր չեն գործել, բայց միևնույն ժամանակ չեն ճանաչել իրենց սրտի կուռքերը։ Ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ, Հիսուսը նրան չի մերկացնում կոպիտ ձևով, այլ սիրով տանում է դեպի այն տեղը, որտեղ պիտի բացահայտվեր նրա իրական խնդիրը։