Պատվիրանները գիտես. “Մի՛ շնանա, մի՛ սպանիր, մի՛ գողանա, սուտ մի՛ վկայիր, պատվի՛ր քո հորն ու մորը” (Ելք 20.14, 13, 15-16, 12, Բ Օր. 5.17-20, 16)»։
Քրիստոսը հիշեցնում է պատվիրանները, հատկապես այն պատվիրանները, որոնք վերաբերում են մարդու հարաբերություններին իր մերձավորի հետ։ Նա չի ասում, թե մարդը կարող է փրկվել օրենքը սեփական ուժերով կատարյալ պահելով, այլ օրենքը դնում է նրա առաջ որպես հայելի։ Այդ հայելին պիտի ցույց տար նրա բարոյական վիճակը և բացահայտեր սրտի պակասը։ Պատվիրանների հիշատակումը պետք է նրան առաջնորդեր ոչ թե ինքնարդարացման, այլ ինքնաքննության, որովհետև Աստծո օրենքը պահանջում է ոչ միայն արտաքին հնազանդություն, այլ սրտի ճշմարիտ մաքրություն։ Տերը այսպես նախապատրաստում է նաև հաջորդ խոսքը, որով ցույց կտա, որ մարդու ամենախոր կապվածությունը կարող է թաքնված մնալ նույնիսկ պատվիրանների արտաքին կատարման ներքո։ Օրենքը այստեղ ծառայում է ոչ թե պարծենալու, այլ սրտի քննության համար։