Հիսուսն ասաց նրան. «Ինչո՞ւ ես Ինձ բարի կոչում։ Ոչ ոք բարի չէ, բացի մեկից՝ Աստծուց։
Տերը չի մերժում Իր բարությունը, այլ փորձում է մարդուն հասցնել իր խոսքերի իրական իմաստին։ Եթե նա Հիսուսին բարի է կոչում պարզապես որպես հարգալից ուսուցիչ, ապա նաև պետք է հասկանա, որ բացարձակ բարությունը պատկանում է միայն Աստծուն։ Այսպիսով Քրիստոսը նրան կանգնեցնում է կարևոր հարցի առաջ․ արդյո՞ք նա ճանաչում է Հիսուսի աստվածային արժանապատվությունը, թե միայն բարոյական վարդապետ է տեսնում Նրա մեջ։ Տերը նաև քանդում է այն պատրանքը, թե մարդը կարող է ինքն իրենով լիովին բարի լինել։ Եթե միայն Աստված է բարի ըստ կատարյալ իմաստի, ապա մարդը չի կարող իր գործերով հավիտենական կյանք պահանջել, այլ պետք է ճանաչի իր կարիքը Աստծո շնորհի հանդեպ։