Երբ Հիսուսը ճանապարհ ընկավ այնտեղից, ահա մեծահարուստ մեկը, առաջ վազելով, ծնկի իջավ, հարց տվեց նրան և ասաց. «Բարի՛ Վարդապետ, ի՞նչ պետք է անեմ, որ հավիտենական կյանքը ժառանգեմ»։
Այս մարդը արտաքինից շատ խոստումնալից է թվում։ Նա վազում է դեպի Հիսուսը, ծնկի է գալիս և հարցնում հավիտենական կյանքի մասին։ Նրա մեջ կա կրոնական լրջություն, բարոյական հետաքրքրասիրություն և արտաքին խոնարհություն։ Սակայն նրա հարցի ձևը բացահայտում է նաև իր ներքին խնդիրը․ «ի՞նչ անեմ» ասելով նա կարծես հավիտենական կյանքը պատկերացնում է որպես գործերով ձեռք բերվող ժառանգություն։ Նա դեռ չի հասկանում շնորհի խորությունը և իր սրտի իրական կապվածությունը։ Քրիստոսը հաջորդիվ կբացահայտի, որ մարդը կարող է հոգևոր հարցեր տալ, անգամ ծնկի գալ, բայց ներսում դեռ պահել այն կուռքը, որը խանգարում է լիովին հետևել Տիրոջը։