Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, ով Աստծու արքայությունը չընդունի մանկան պես, նրա մեջ չի մտնի»։
Այս խոսքը դարձնում է մանկական կերպարը բոլոր հավատացյալների համար պարտադիր հոգևոր օրինակ։ Աստծո արքայությունը չի ընդունվում սեփական արժանիքներին ապավինելով, բանավեճային ինքնավստահությամբ կամ սեփական արդարության զգացումով։ Այն ընդունվում է այնպես, ինչպես մանուկն է ընդունում պարգևը՝ պարզ սրտով, խոնարհությամբ և կախվածությամբ։ «Երբեք այնտեղ չի մտնի» արտահայտությունը խիստ է, որովհետև հպարտ սիրտը փակ է շնորհի համար։ Մարդը պետք է հրաժարվի ինքնաբավությունից և ընդունի Աստծո արքայությունը որպես պարգև։ Այս խոսքը խորապես ավետարանական է․ փրկությունը ոչ թե ձեռք է բերվում մարդկային մեծությամբ, այլ ընդունվում է խոնարհ հավատքով։