Եվ Հովհաննեսը հագնում էր ուղտի մազից հագուստ և իր մեջքին կաշվե գոտի ուներ, և ուտում էր մարախ ու վայրի մեղր։
Այս համարը նկարագրում է Հովհաննեսի խիստ և աշխարհից առանձնացած ապրելակերպը։ Նրա հանդերձանքը և սնունդը հիշեցնում են Հին Ուխտի մարգարեներին, հատկապես Եղիային և ցույց են տալիս, որ նա չէր ապրում աշխարհիկ փառքով կամ հարմարավետությամբ։ Նրա ողջ կերպարը հուշում էր, որ նա ամբողջովին նվիրված է իր առաքելությանը։ Այսպիսով, Հովհաննեսի կյանքը համահունչ էր նրա քարոզին․ նա կոչ էր անում մարդկանց հրաժարվել մեղքի «պաճուճանքից» և վերադառնալ սրտի պարզությանը։ Նրա օրինակն ուսուցանում է, որ Աստծո ծառայի զորությունը արտաքին շքեղության մեջ չէ, այլ ճշմարտության հանդեպ ամբողջական նվիրվածության։