Եվ նրա մոտ էին դուրս գալիս Հրեաստանի ամբողջ երկիրը և Երուսաղեմի բոլոր բնակիչները, և մկրտվում էին նրա կողմից Հորդանան գետում՝ խոստովանելով իրենց մեղքերը։
Այս համարը վկայում է Հովհաննեսի քարոզչության մեծ ազդեցության մասին։ Տարիների հոգևոր լռությունից հետո մարդիկ զգում էին Աստծո խոսքի զորությունը և գալիս էին լսելու այդ մարգարեական կանչը։ Նրանց գալուստը ցույց է տալիս, որ մարդու սիրտը, որքան էլ խստացած լինի, Աստծո ճշմարտության առջև կարող է զարթնել։ Նրանք ոչ միայն մկրտվում էին, այլև «խոստովանում էին իրենց մեղքերը», ինչը ցույց է տալիս, որ ճշմարիտ ապաշխարությունը սկսվում է մեղքի ճանաչումից։ Այս դրվագը մեզ սովորեցնում է, որ Աստծո շնորհը գործում է այնտեղ, որտեղ մարդը դադարում է արդարացնել իրեն և խոնարհությամբ բացում է իր սիրտը Տիրոջ առաջ։