Ամենքն էլ զարմացան, այնպես որ հարցնում էին իրար և ասում. «Այս ի՞նչ նոր ուսուցում է, որ իշխանությամբ պիղծ ոգիներին էլ է սաստում, և նրանք հնազանդվում են նրան»։
Այս համարը ցույց է տալիս ժողովրդի զարմանքը այն բանի վրա, որ Քրիստոսի ուսուցումն ու գործերը լիովին համընկնում են իրար։ Նրա խոսքը դատարկ գաղափար չէ, այլ կենդանի զորություն, որը իշխանություն ունի նույնիսկ դիվական ուժերի վրա։ Ժողովուրդը հասկանում է, որ այստեղ մի նոր բան կա՝ ոչ թե մարդկային իմաստության նորություն, այլ աստվածային իշխանության հայտնություն։ Սակայն նրանց հարցը դեռևս ամբողջական հավատք չէ. դա զարմանքի և որոնման փուլն է։ Այս համարը հիշեցնում է, որ Քրիստոսի առջև մարդը չի կարող անտարբեր մնալ. Նրա ներկայությունը մարդուն մղում է հարցնելու, խորհելու և ընտրելու՝ ընդունել Նրա իշխանությունը որպես փրկություն, թե մերժել այն։